استیویزید در واکنشهای فیزیولوژیکی و بیوشیمیایی در بدن انسان شرکت نمی کند ، اما خاصیت ضد باکتریایی و ضد عفونی کننده خاصی دارد و آن را بسیار ایمن می کند. مطالعات دارویی بی شماری نشان داده اند که استیووسید غیر-} سمی ، غیر - سرطان زا است و برای مصرف بی خطر است. مصرف منظم می تواند از فشار خون بالا ، دیابت ، چاقی ، بیماری قلبی و پوسیدگی دندان جلوگیری کند و آن را به یک شیرین کننده ایده آل برای جایگزینی ساکارز تبدیل می کند.
جلوگیری از دیابت
استیویزید را نمی توان با آنزیم ها در دستگاه گوارش انسان شکسته و هضم کرد. استیویزید مصرف شده از معده و روده کوچک به داخل روده بزرگ عبور می کند ، جایی که توسط میکروارگانیسم های روده تخمیر می شود و از آن استفاده می شود تا اسیدهای چرب زنجیره ای کوتاه-}}. مقدار کالری استیووزید به طور غیرمستقیم توسط اسیدهای چرب زنجیره ای کوتاه 3- ، تقریباً 6.3 کیلوژول در گرم تولید می شود. هضم استیویزید به این معنی است که مصرف آن باعث افزایش سطح قند خون یا سطح انسولین نمی شود و آن را برای بیماران دیابتی مناسب می کند. Jeppesen Pb و همکاران ، با استفاده از موش های دیابتی به عنوان افراد آزمایشی ، دریافتند که استیووزید دارای یک اثر انسولین مستقیم بر روی جزایر پانکراس جدا شده و سلول های {8} است که به طور قابل توجهی سطح قند خون را پایین می آورد و مهار ترشح گلوکاگون می شود. گرگرسن و همکاران. گلیکوزیدهای استویول را به بیماران مبتلا به دیابت نوع 2 تجویز کرده و تغییرات در قند خون مشاهده شده است. آنها دریافتند که استیویزید به طور قابل توجهی پست-} ناهار را افزایش می دهد و معتقدند که این می تواند یک درمان مفید برای دیابت نوع 2 باشد. استیوزیدها ممکن است با تصحیح اختلال عملکرد سلول {17 {}}.
جلوگیری از فشار خون بالا
لی CN و همکاران. 25 میلی گرم در کیلوگرم استیووزید به موش هایی با فشار خون اساسی تزریق کرد. موش ها یک آرامش وابسته به دوز- وابسته به هورمون ضد دیوارتیک-} ناشی از انقباض ناشی از عروق را نشان دادند ، نشان می دهد که استیووزید اثر ضد فشار خون خاصی دارد. آنها همچنین نشان دادند که این اثر ممکن است مربوط به اثر مهاری آن در هجوم کلسیم باشد. Wong KL و همکاران. مشخص شد که ایزوستویول می تواند در کانال های پتاسیم عمل کند و عضلات آئورت موش را شل کند. Hsieh MH و همکاران. به مدت دو سال استیویزید را به بیماران بزرگسال مبتلا به فشار خون بالا تجویز کرد و دریافت که استیویزید فشار خون سیستولیک و دیاستولیک را کاهش می دهد.
پیشگیری از تومور
Coudray و همکاران ، با استفاده از قزل آلای رنگین کمان به عنوان افراد آزمایشی ، دریافتند که گلیکوزیدهای استویول در برابر افت و تکثیر سلول اپیتلیال و تکثیر ناشی از آسیب هیستامین به مخاط معده محافظت می کنند. این ممکن است به دلیل مهار ترشحات معده یا به طور مستقیم مهار ترشح پپسین باشد. ترکیبی از استیووزیدها مانع دی متیل بنز (A) آنتراسن- ناشی از سرطان پوست در موش ها می شود و پتانسیل آن را برای جلوگیری از رشد تومور نشان می دهد. تخلیه و غیر - تخمیر پذیری استیووزیدها باعث افزایش محیط زیست روده طبیعی ، افزایش حجم مدفوع و pH مدفوع می شود و یک اثر پیشگیرانه در برابر یبوست و بیماریهای مقعد و رکتوم ارائه می دهد. علاوه بر این ، افزایش حجم مدفوع مواد سمی موجود در روده را رقیق می کند و از این طریق مانع از پیشرفت سرطان می شود.
تنظیم چربی خون
استیویوسیدها گزارش شده است که کلسترول خون و تری گلیسیرید را کاهش می دهد ، و غلظت لیپوپروتئین چگالی {0} کم (LDL) را بدون تأثیر غلظت لیپوپروتئین چگالی- بالا (HDL) کاهش می دهد و از این طریق نسبت HDL/LDL را افزایش می دهد. دلیل فرضیه برای کاهش این کلسترول خون این است که گلیکوزیدهای استویول به طور موثری دفع اسید صفراوی را افزایش داده و فعالیت هیدروکسی-3-متیل گلوتاریل-CoA را مهار می کنند ، در نتیجه کاهش بیوسنتز کلسترول در کبد. کاهش تری گلیسیریدها مربوط به کاهش جذب لیپیدها و سنتز اسید چرب است.
مهار کننده عوامل بیماری زا
مطالعات بیشماری نشان داده اند که گلیکوزیدهای استویول می توانند تکثیر بیفیدوباکتری ها و لاکتوباسیل ها را در بدن انسان ترویج کنند ، در حالی که مانع از رشد پاتوژن ها مانند اشرشیاکلی می شوند. این مکانیسم عمل ممکن است این باشد که اسیدهای استیک و لاکتیک تولید شده توسط تخمیر گلیکوزید استویول pH روده را کاهش می دهند و باعث افزایش تکثیر پاتوژن ها و باکتری های پاتری در روده می شوند. علاوه بر این ، اسیدهای چرب زنجیره ای کوتاه - تولید شده توسط تخمیر نیز مانع از تولید سموم باکتریایی می شوند.
ترویج جذب مواد معدنی
بسیاری از محققان دریافتند که گلیکوزیدهای استویول می توانند جذب مواد معدنی ، به ویژه کلسیم را تقویت کنند. این امر به این دلیل است که تخمیر گلیکوزیدهای استویول pH روده را کاهش می دهد و باعث می شود کلسیم و منیزیم محلول در محلول و به راحتی از طریق سلولهای اپیتلیال جذب شود.
